Een modern kerstverhaal

Ingediend door Bruno Lowagie op zo, 12/22/2019 - 11:50

Kerstdecoratie
Photo by Candis Hidalgo from Pexels

‘Karel, Beth is daar, doe jij even voor haar open?’
Karel kwam met tegenzin uit zijn fauteuil. Er stond hem weer een stressvolle avond te wachten. Met kerstavond liet zijn vrouw Nora al haar zorgvuldig opgespaarde moederlijke gevoelens de vrije loop.

‘Dag Karel,’ zei de man aan de deur, ‘Lang geleden, niet?’
Karel was sprakeloos, alsof hij net was begroet door een geest uit het verleden. Daar stond zijn vroegere businesspartner Jacob. Karel had de traditie van Sanders & Zoon verdergezet door de leiding over de zaak aan zijn zoon over te dragen. Daarop was Jacob misnoegd opgestapt om zijn eigen begrafenisonderneming te beginnen. Dat had Karel flink wat klanten gekost.
‘Dag paps,’ zei Beth die plots vanachter Jacob tevoorschijn sprong, ‘Mag ik je voorstellen aan mijn nieuwe vriend?’
Karel wilde iets zeggen, maar het geluid dat hij voortbracht, hield het midden tussen een zucht en een kreun. Zijn dochter, verkering met een concurrent die bovendien oud genoeg was om haar vader te zijn? Die gedachte was te pervers voor woorden.
‘Ah, daar is de vrouw des huizes,’ doorbrak Jacob het gênante moment en hij overhandigde Nora een enorme ruiker bloemen.
‘O wat enig, Jacob,’ zei Nora, ‘Ik zet die vlug even in een vaas. Volg mij maar.’
Karel raakte zijn dochter aan bij haar schouder zodat ze even in de hal bleef staan.
‘Ik dacht dat jij lesbisch was?’ zei hij tussen zijn tanden.
‘Ik ben bi, paps,’ antwoordde Beth, ‘Ik hou zowel van mannen als van vrouwen. Ben je niet blij dat ik voor de verandering eens met een man ben?’
Van alle mannen en vrouwen die er op de wereld rondlopen, moest je er net deze uitpikken, dacht Karel. Hij sloot de deur achter zich en schrok toen er aan de buitenkant hard op gebonkt werd.

Hij deed open en hij kon niet naast de geest van de toekomst kijken. Daar stond zijn dochter Marie met een bolle buik.
‘Sinds wanneer ben jij zwanger?’ vroeg hij.
‘Ook goeie avond, papa,’ antwoordde Marie, ‘Had je niet gezien dat ik met Beth mee was?’
Karel had zijn jongste dochter niet meer gezien sinds de zomer. Toen was ze voor zover hij wist nog niet zwanger.
‘Voor je het vraagt: er is geen vader. Ik breng mijn kind in mijn eentje op de wereld.’
Deze kerst wordt steeds gekker, dacht Karel.
‘Wanneer wordt het kind geboren?’ vroeg hij, ‘Toch niet met Kerstmis?’
‘Ik ben uitgerekend voor begin januari,’ zei Marie.
‘Dus je was al zwanger toen je hier de vorige keer was. Waarom heb je toen niets gezegd?’
‘Dat was in augustus, papa,’ antwoordde Marie, ‘Ik droeg een jurkje dat mijn beginnend buikje goed verborgen hield.’
Ze had het goede nieuws meteen aan haar moeder verteld, maar ze negeerde wijselijk de vraag waarom ze niets aan haar vader had gezegd.
‘Kom binnen,’ zei Karel. Hij was te onthutst om door te vragen. Hier moest hij even van bekomen.
Hij zat nog maar net terug in zijn fauteuil of de bel ging.

‘Lottie! Wat doe jij hier?’
Dat kon niet anders dan de geest uit het heden zijn. Hij keek vlug naar haar buik. Oef, die was net zo slank als hij zich herinnerde.
Lottie was de vorige receptioniste van Sanders & Zoon. Ze had vader Sanders een half jaar geleden vergezeld naar een driedaagse conferentie voor begrafenisondernemers. Na een lange avond samen in de bar was ze bij hem in de kamer gesukkeld. Lottie was ongeveer even oud als zijn jongste dochter Marie en Karel wist eigenlijk niet meer goed wat er die avond gebeurd was. In ieder geval diende Lottie kort daarna haar ontslag in.
‘Hey, pa!’ zei Bob die met een piep zijn auto sloot, ‘Je kent Lottie nog van op kantoor? Wij zijn een koppel geworden kort voordat ze de zaak verliet. Het was toen nog heel pril, dus hebben we gewacht om het nieuws wereldkundig te maken.’
Het begon te duizelen voor Karel. Het leek wel alsof er allerhande toeters en bellen afgingen in zijn hoofd.

‘Wakker worden, Karel,’ hoorde hij Nora zeggen.
Zelden was Karel zo blij geweest bij het horen van het schelle geluid van de wekker.
‘Vanavond komen de kinderen, schat,’ zei Nora, ‘Als je wil dat we ze nog af en toe zien, dan zal je een beetje meer tolerantie aan de dag moeten leggen dan vorig jaar. Denk je dat je dat zal lukken?’

 

Vrij naar "A Christmas Carol" van Charles Dickens; eerder gepubliceerd op schrijvenonline.org.